Op 3 april 2025 heeft een natuurbrand, veroorzaakt door een rookgranaat tijdens een oefening van Defensie, 130 hectare aan heide en bos verwoest. De heide wordt als oefenterrein gebruikt en behandelt als bezit van de mens. Niet als kostbaar natuurlandschap en leefomgeving.
Voor even is het nieuws, totdat de brandweer het vuur onder controle heeft gekregen. Maar de schade wordt vaak vergeten zodra de rook is opgetrokken, terwijl het decennia kan duren voordat de natuur en haar bewoners zijn hersteld en het evenwicht is teruggevonden.
In de ruimte waar ik de foto’s exposeerde was een spoken word te horen dat ik heb geschreven en ingesproken. Dit is hieronder te lezen.
ONZE NATUUR
Een zwarte dag voor de natuur, maar niet apart
vlammen met de wind in zeilen met ons mensen aan het stuur.
Het is oefengrond, geen heide, geen leefgebied, geen voedselbron
geclaimd door de defensie om te trainen, maar voor wat?
Voor beveiliging, verdediging, vernietiging of macht?
De natuur, zoals vanouds, onschuldig maar getroffen
in het nieuws, en op tv, de mensheid zo betrokken
zo meelevend, geïnteresseerd, geraakt en zo geschrokken
geven we dan toch? Om dat o zo mooie groen?
Voor heel even, heel soms,
maar niet genoeg om toe te geven, de natuur is niet van ons.
Maar toch vormen we haar lot naar onze idealen,
dus doen in elk geval net alsof.
We kappen het bos, en bouwen er huizen.
En genestelde vogels moeten maar verhuizen.
Parkjes worden aangelegd en tuinen onderhouden,
natuur die we wel als bezit kunnen beschouwen.
Maar het bos? De kust? De heide, het moeras?
Dat was ons allemaal voor, toen de mens hier nog niet was.
Wij ontstonden pas veel later, als onderdeel van de natuur.
Onderdeel van verwoesting, want we kunnen het niet laten,
duurzaam leven is te duur.
Maar ademen doen we allemaal, dag in dag uit, adem in, adem uit.
We staan er niet bij stil want het is iets zo normaals,
zo dierbaar, onvervangbaar maar zo gewoon, nogmaals.
Geen leren, geen lachen, geen liefde, geen leven zonder zuurstof.
Dat is best wel zuur toch?
