Wanneer de 17-jarige Raf overlijdt in een auto-ongeluk, ligt zijn moeder in een mentale tweestrijd. Ze rouwt om het overlijden van haar zoon, maar voelt zich schuldig wanneer ze een gevoel van opluchting merkt. Hoe gaat ze hier mee om? Mag – en kan ze dat wel uiten?

Tijdens de minor Filmeducatie aan het Fontys in Eindhoven heb ik mijn eerste fictiefilm geregisseerd. Onbesproken is een korte dramafilm over emoties waar vaak geen ruimte voor is. De film onderzoekt hoe ingewikkeld rouw kan zijn wanneer verdriet samengaat met opluchting, schuldgevoel en schaamte. Door twee generaties tegenover elkaar te zetten, laat de film zien hoe verschillend mensen kunnen omgaan met verlies, herinneringen en de waarheid over iemand van wie ze hielden.

De film stelt vragen over maatschappelijke verwachtingen rondom rouw en over de ruimte die er is voor gevoelens die als ‘ongepast’ of moeilijk bespreekbaar worden gezien. In een intieme setting richt Onbesproken zich op de spanning tussen eerlijkheid en sociale normen, en op de vraag of sommige emoties onbesproken blijven omdat ze simpelweg te confronterend zijn